Λίγα λόγια για το Παρατηρητήριο

ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ»

Ενώ τα τελευταία χρόνια έχει συνταχθεί μια νομοθεσία που εμφανίζεται να προσπαθεί να προστατέψει τους ψυχικά πάσχοντες αλλά και τα πρόσωπα που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στο σύστημα ψυχικής υγείας, από ακραίες πράξεις κοινωνικής βίας, στην καθημερινή πρακτική αυτό δεν επιτυγχάνεται. Ο ψυχικός πόνος και οι αποκλίνουσες από το μέσο όρο ψυχικές εμπειρίες ανάγονται κοινωνικά σε μια ιδιάζουσα μορφή ασθένειας, η οποία, αντίθετα με τις άλλες, θεωρείται ότι δεν υπόκειται στο νοητικό έλεγχο αυτού που την έχει και η διαχείρισή της ανατίθεται από την πολιτεία σε συστήματα κοινωνικού ελέγχου και καταστολής, ασυμβίβαστα με την έννοια της νόσου και της θεραπείας. Αυτή η πρακτική, βασισμένη στην αναπαραγωγή της σχετικής νοοτροπίας στους κύκλους των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και στην άγνοια και το φόβο των πολιτών, οδηγεί στο να θεωρείται η ψυχική ασθένεια αδίκημα, για το οποίο ο πάσχοντας τιμωρείται με μια σχεδόν αυτονόητη ακύρωση του λόγου, της προσωπικότητάς του, των ικανοτήτων, των επιθυμιών, των ονείρων του, των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του, του ελέγχου πάνω στην ίδια του τη ζωή.
Με βάση τα παραπάνω και με την πεποίθηση ότι:

* η έννοια των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων πολιτών, είτε αυτοί γίνονται κάποια στιγμή της ζωής τους χρήστες ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών, είτε όχι, έχει μια ισχύ ανεξάρτητα από τις επιστημονικές ή άλλες ερμηνευτικές θεωρίες, και αυτό δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης

* η καταπάτηση αυτών των δικαιωμάτων συνιστά βία, ατομική και κοινωνική, κατά των ανθρώπων, των οποίων τα δικαιώματα καταπατούνται

* το υπάρχον σύστημα ψυχικής υγείας είναι δομημένο στο μεγαλύτερο μέρος του με έναν τρόπο που παράγει και αναπαράγει τέτοιες μορφές βίας μέσα από την πρωταρχική πολιτική και υπαρξιακή ακύρωση των χρηστών του, αλλά και μέσα από συγκεκριμένες καθημερινές πρακτικές, μέσα και έξω από νοσηλευτικά ιδρύματα

* το πλαίσιο αυτό συντήρησης της βίας πλήττει αναπόφευκτα, αν και με διαφορετικά προσωπεία, όχι μόνο τους χρήστες των υπηρεσιών, αλλά και τις οικογένειές τους, καθώς και τους εργαζομένους στους αντίστοιχους θεσμούς, όταν αυτοί εξαναγκάζονται από το πλαίσιο εργασίας τους να καταπατήσουν δικαιώματα συνανθρώπων τους, που βρίσκονται σε κρίσεις ζωής. Μ’ αυτήν την έννοια πλήττεται και ολόκληρη την κοινωνία, η οποία τρέφει στους κόλπους της θεσμοποιημένα δείγματα βίας, άγνοιας και αποκλεισμού των πιο αδύναμων μελών της. Αυτό θεωρούμε ότι θίγει άμεσα το ήθος και το επίπεδο πολιτισμού όλων μας

* ως ευαισθητοποιημένοι και συνειδητοί πολίτες δεν θέλουμε να μείνουμε θεατές αυτής της κατάστασης, ξορκίζοντας το κακό και ελπίζοντας ότι αυτό θα «αφορά πάντα κάποιους άλλους» ,


ιδρύσαμε το «Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στο χώρο της Ψυχικής Υγείας», την Τρίτη 6 Ιουνίου του 2006, στη Θεσσαλονίκη.


ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ

Το Παρατηρητήριο λειτουργεί με τη μορφή ενός δικτύου προσώπων, που εμπλέκονται στο σύστημα της ψυχικής υγείας, δηλαδή χρηστών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών, συγγενών των χρηστών, επαγγελματιών ψυχικής υγείας και εργαζομένων στο χώρο αυτό και είναι ανοιχτό στην ένταξη στους κόλπους της δράσης του οποιουδήποτε άλλου προσώπου συμμερίζεται τη φιλοσοφία και τους στόχους του.


ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ

Η έναρξη μιας δημόσιας συζήτησης σε σχέση με την κοινωνική διαχείριση του ψυχικού πόνου.
Η αλλαγή της κρατούσας κοινωνικής άποψης σχετικά με την ψυχική υγεία και την λεγόμενη ψυχική διαταραχή.
Η ενημέρωση της κοινής γνώμης σε θέματα δικαιωμάτων των χρηστών και των εργαζομένων στο σύστημα ψυχικής υγείας.
Η αντίσταση στη λογική της ιδρυματοποίησης, του κοινωνικού αποκλεισμού, της άσκησης βίας κάθε μορφής και της καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων στο χώρο της ψυχικής υγείας.
Η συμβολή στην ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών κοινωνικής διαχείρισης του ψυχικού πόνου.
Η υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων μέσα και έξω από τις δομές του συστήματος ψυχικής υγείας.
Η προώθηση της συμμετοχής των χρηστών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων, που αφορούν τη ζωή τους.
Η προώθηση της πεποίθησης ότι τα μέλη των οικογενειών των αναφερόμενων ως «ψυχικά πασχόντων» είναι άτομα άμεσα ενδιαφερόμενα, και χρήζουν ίσης προσοχής, υποστήριξης και συνυπολογισμού της άποψής τους με τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους.


ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ

Στο Παρατηρητήριο θα συγκεντρώνονται πληροφορίες– παρατηρήσεις σχετικά με περιστατικά κακοποίησης νοσηλευομένων σε δημόσιες και ιδιωτικές δομές ψυχικής υγείας, περιπτώσεις καταπάτησης των δικαιωμάτων χρηστών ή πρώην χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας των συγγενών τους, καθώς και εργαζομένων στο χώρο αυτό, περιστατικά και προβληματισμοί γύρω από δεοντολογικά ζητήματα, καθώς και ελλείψεις του συστήματος ψυχικής υγείας.
Οι πληροφορίες αυτές, είτε πρόκειται για καταγγελίες, είτε για απλές αναφορές ή παρατηρήσεις, μπορούν να προέρχονται είτε από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, είτε από κάποιο άτομο που έλαβε γνώση σχετικά με την παρατυπία, είτε από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.
Οι πληροφορίες αυτές μπορούν να συλλέγονται συστηματοποιημένες για μελλοντική χρήση, να χρησιμοποιηθούν με την έννοια της στατιστικής για να υποστηρίξουν παρεμβάσεις στο χώρο της ψυχικής υγείας, ή να τύχουν πιο εξειδικευμένης χρήσης, με την έννοια της υποστήριξης π.χ. κάποιου αιτήματος των ενδιαφερόμενων προσώπων. Προϋπόθεση για ανάληψη δράσης κάθε είδους είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι να συναινούν, να συμμετέχουν ενεργά, να συνδιαμορφώνουν και να συναποφασίζουν σε κάθε στάδιο διαχείρισης της πληροφορίας.

Τηλ. Επικοινωνίας: 6949500133

e-mail επικοινωνίας: paratiritiriopsy@yahoo.com

για να σας αποσταλεί το ιδρυτικό κείμενο αρχών,
για τυχόν παρατηρήσεις
και για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία.

Η ΡΑΤΣΑ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ;
ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΑΡΕΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Εισήγηση του παρατηρητηρίου για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας στο 12ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, 28.06.09


Φανταστείτε ένα δυνατό, ζωντανό όνειρο που είδατε πρόσφατα. Τα ολοζώντανα χρώματα, τους ήχους του, τις μυρωδιές των ανθρώπων. Ένα απ’ αυτά τα όνειρα που ενσωματώνουν μέσα τους τον ήχο του ξυπνητηριού και όταν έχετε ξυπνήσει δεν είστε σίγουροι αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα
Θυμηθείτε την τελευταία φορά που ερωτευτήκατε τρελά. Ανακαλέστε την εμπειρία τού να βλέπετε τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σας σε κάθε δεύτερο περαστικό στο δρόμο, το να ακούτε τη φωνή του την ώρα που κάνετε ντους, ενώ δεν είναι στο χώρο, το να μυρίζετε το άρωμά της στο λεωφορείο. Θυμηθείτε πώς ήταν το να μην κοιμάστε το βράδυ περιμένοντας το τηλεφώνημά του ή την επόμενη συνάντηση μαζί της, γεμάτοι ταραχή και έξαψη, όταν δεν είχε πια καμιά σημασία το φαγητό, ο ύπνος, η ξεκούραση.
Ανακαλέστε την έκσταση που ζήσατε για τελευταία φορά ακούγοντας δυνατά τη μουσική που σας εμπνέει. Το φτερούγισμα μέσα σας, την αίσθηση της μη κούρασης μεσούσης της νύχτας, το αίσθημα της παντοδυναμίας από τη φωνή του τραγουδιστή. ΄Η γράφοντας τις νύχτες τα ποιήματά σας. Ή χορεύοντας, ξεπερνώντας το σώμα σας και τους περιορισμούς του…

Όλα τα παραπάνω είναι εμπειρίες ΄Εκ-στασης, δηλαδή εξόδου από το κορμί και τον συνήθη ρυθμό συνείδησης: εμπειρίες ασυνήθιστης επιτάχυνσης ή επιβράδυνσης, ασυνήθιστων ρυθμών και αισθήσεων. Εξ-ίσταμαι σημαίνει βγαίνω έξω από τον εαυτό μου. Όλα τα παραπάνω μοιάζουν πολύ μ’ αυτά που περιγράφουν να ζουν οι άνθρωποι που θεωρείται ότι «τρελαίνονται». Η ψύχωση μοιάζει να είναι μια εμπειρία Έκστασης πολύ κοντινή μ΄ όλα ήδη αναφέραμε. Μια εμπειρία με περιεχόμενα οικεία σ’ όλους μας. Όλοι μας δυνάμεθα να μπούμε και να βγούμε απ’ αυτά. Η ΡΑΤΣΑ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ. Είμαστε όλοι μέλη της μέσα από τα παράλληλα βιώματά μας, μέσα από τη δυνατότητά μας να μεταβούμε σ’ αυτόν τον Υπερχώρο των εκστατικών εμπειριών.
Η έντονη αίσθηση
Η έλλειψη κόπωσης
Η απώλεια ελέγχου
Ο βαθύς πόνος, η ασύνορη χαρά
Η αίσθηση της παντοδυναμίας
Ο φόβος της απώλειας νοήματος
Η τρέλα είναι ένα σκεύος βίωσης όλων αυτών. Ο έρωτας, η πίστη σε ένα όραμα, το όνειρο, η τέχνη είναι μερικά άλλα σκεύη.
Όμως γιατί μιλάμε για κοινωνικό ρατσισμό προς τους ονομαζόμενους τρελούς; Γιατί οι κοινωνίες μας απομονώνουν κάτι τόσο οικεία ανθρώπινο και το μετατρέπουν σε στίγμα; Θα μπορούσε ο τίτλος μας να ήταν σήμερα «η ράτσα των ερωτευμένων; Η ράτσα των ποιητών; Η ράτσα των ονειροπόλων;» Κι αν όχι, γιατί;

Η ρατσιστική φόρτιση της τρέλας ταυτίζεται ιστορικά με τη δημιουργία των ασύλων στον πρώιμο καπιταλισμό με τη Α και Β βιομηχανική επανάσταση (17ος και 19ος αιώνας αντίστοιχα) στην πρωτοκαπιταλιστική Ευρώπη του καρτεσιανού ορθολογισμού. Εκείνη την εποχή οι θεωρούμενοι τρελοί απομονώνονται για πρώτη φορά σε ιδρυματικά γκέτο μαζί με εγκληματίες και μικροαπατεώνες, σωματικά ανάπηρους. Αυτή η κίνηση γίνεται ιστορικά παράλληλα με την γκετοποίηση των παιδιών στα πρώτα θεσμοποιημένα σχολεία. Πρόκειται για όλες τις μη αξιοποιήσιμες παραγωγικά κοινωνικές ομάδες. Αυτό λοιπόν που τουλάχιστον καταρχήν φάνηκε να στιγμάτισε την τρέλα σε σχέση με τον έρωτα, το όνειρο ή την τέχνη μοιάζει να είναι η ιδέα μιας σε διάρκεια μη παραγωγικότητας του θεωρούμενου τρελού. Η ιδέα αυτή στηρίχθηκε σε δυο ιατρικά αξιώματα, υπεύθυνα για την εξέλιξη που είχαν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων του περασμένου αιώνα, που χαρακτηριστηκαν ψυχικά άρρωστοι: 1ον ότι η μη παραγωγικότητα οφείλεται σε ψυχονοητική ανεπάρκεια του ατόμου και 2ον ότι αυτή η ψυχονοητική ανεπάρκεια είναι από τη φύση της χρόνια και ανίατη. Στους δύο αυτούς άξονες πραγματώνεται με μια κίνηση η ακύρωση του χαρακτηρισμένου τρελού κοινωνικά και ως υποκείμενο ελεύθερης βούλησης και πράξης. Αυτή τη φιλοσοφία μεταφέρεται ως τέτοια ως τις μέρες μας. Σήμερα θεωρείται ότι ένας ψυχικά πάσχων άνθρωπος
Δεν μπορεί να αντιληφθεί την κατάστασή του
Δεν μπορεί να κρίνει για το καλό του
Είναι απρόβλεπτος και ως τέτοιος επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους
Δεν μπορεί να αρθρώσει έγκυρο προσωπικό και πολιτικό λόγο

Κι έτσι:
Απογυμνώνεται παράνομα και παράτυπα κοινωνικά από όλα τα φυσικά και νομικά δικαιώματά του:
Εργασίας, γιατί δεν θεωρείται επαρκώς αποδοτικός
Αυτόνομης κατοικίας, γιατί δεν μπορεί ως συνέπεια του προηγούμενου να την πληρώσει
Αυτονομίας κινήσεων, γιατί θεωρείται απρόβλεπτος
Αυτοκαθορισμού, γιατί θεωρείται ανίκανος να αντιληφθεί την κατάστασή του και να κρίνει το συμφέρον του, χειρότερα από κάθε ζώο που του αναγνωρίζεται το φυσικό ένστικτο αυτοσυντήρησής του.
Κι ως αποτέλεσμα αυτών των αυθαίρετων παραδοχών
Ελέγχεται συνεχώς, βιάζεται, παραβιάζεται με ιδεολογικά περιβλήματα, ιατρογενή τις περισσότερες φορές.

Η παραγωγική ανεπάρκεια ενός θεωρούμενου ψυχικά πάσχοντος ισοδυναμεί με τη δυσκολία σε συγκεκριμένες φάσεις έντονης ψυχικής ταραχής να αντεπεξέλθει σε ρυθμούς και ωράρια εργασίας, που και ο μισός μη ψυχικά πάσχων πληθυσμός δεν μπορεί να ακολουθήσει: π.χ οι μητέρες παιδιών ή ένας υγιής οικογενειάρχης, που δε θέλει να είναι εξαφανισμένος πατέρας. Η ιδέα του ανίατου οδηγεί στην ιδέα ότι δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί κανείς με τον επίκαιρο, οξύ ψυχικό πόνο του ανθρώπου, παρά μόνο προνοιακά, δηλαδή συντηρώντας τους «τρελούς» παθητικά σε γκέτο. Αυτό προκαλεί αύξηση της κοινωνικής δαπάνης με την δημιουργία αντιοικονομικών ασύλων, που δημιουργεί την εικόνα ότι οι «τρελοί» προκαλούν επιπρόσθετη κοινωνική ζημία. Αυτό κυκλικά επιτείνει την κοινωνική απόρριψη προς αυτούς και τον στιγματισμό τους..

Αν αρχίσουμε να ακούμε και να βλέπουμε διαφορετικά αυτό που λένε και βιώνουν οι άνθρωποι, όλα τα παραπάνω διαλύονται και αναδύεται μια νέα πραγματικότητα σ’ όλα τα επίπεδα επικοινωνίας και κοινωνικής συναλλαγής και πράξης.
 Ο ψυχικός πόνος γίνεται τότε μια διαδικασία με υπαρξιακό και εξελικτικό νόημα, που έχει αρχή, μέση και τέλος, αν δεν επιβραδυνθεί με βία και θεσμικές παρεμβάσεις καταστολής.
 Όπως κάθε άλλη διαδικασία υπόκειται σε εξέλιξη και αλλαγή, ως εκ τούτου η «ίαση» με την έννοια της εξαφάνισης των συμπτωμάτων είναι με τρόπο φυσικό εφικτή και αναμενόμενη ( Recovery theory).
 Η συνεχής ετοιμότητα για πλήρη παραγωγικότητα δεν μπορεί και δεν χρειάζεται να είναι γνώμονας υγείας ή ασθένειας, κοινωνικής αποδοχής ή απόρριψης. Ακόμα και άνθρωποι σε ψυχική κρίση ή μετά από αυτήν, μπορούν να είναι και είναι κοινωνικά χρήσιμοι, υπό πιο ανθρώπινους όρους αποδοτικότητας, οι οποίοι μάλιστα ταιριάζουν περισσότερο και στους ανθρώπους που δεν είναι χαρακτηρισμένοι ως «ψυχικά πάσχοντες». Η συζήτηση αυτή εντάσσεται λοιπόν στο γενικότερο κοινωνικό αίτημα περί μείωσης των ωρών εργασίας ή ευέλικτων μορφών εργασίας και άλλης κοινωνικής προσφοράς.

ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ…

 Για διάσωση και προστασία και των δικών μας ανθρώπινων πλευρών, που δεν ευθυγραμμίζονται με έναν μονοδιάστατα ορθολογικό-αποδοτικό εαυτό.
 Για τη δημιουργία πολλαπλότητας δυνατοτήτων και μορφών στον κοινωνικό χώρο, όπου να χωρά το προσωπικό προφίλ του καθενός από μας: κυλιόμενα και ολιγόωρα ωράρια εργασίας, αυτοδιαχειριζόμενες και ημι-υποστηριζόμενες κοινωνικά μορφές κατοικίας, ομάδες παρέμβασης σε κρίση μετά από πρόσκληση των ενδιαφερομένων κ.α.π.
 Για μια κοινωνία προσανατολισμένη στις ανάγκες των ανθρώπων.

Με επίγνωση του ότι ο καθένας μας μπορεί να είναι ανά πάσα στιγμή «από την άλλη πλευρά».

Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΔΙΝΕΙ ΕΝΑ ΠΛΑΙΣΙΟ ΝΟΜΟΤΥΠΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ.

• Γνωρίζετε ότι τα ψυχιατρεία και οι ψυχιατρικές κλινικές υποχρεούνται να έχουν αναρτημένα σε εμφανή σημεία τα δικαιώματα των νοσηλευομένων;

• Γνωρίζετε ότι (σύμφωνα με το άρθρο 47 του νόμου 2071/92, παρ.3) οι νοσηλευόμενοι έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την παρεχόμενη ιατρική περίθαλψη (κάθε διαγνωστική και θεραπευτική πράξη);

• Γνωρίζετε ότι οι νοσηλευόμενοι χρειάζεται να δώσουν τη συγκατάθεσή τους πριν δεχτούν θεραπεία;

• Γνωρίζετε ότι οι νοσηλευόμενοι, ακόμη κι αν κριθούν ότι δεν είναι σε θέση να δώσουν συγκατάθεση, έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν το άτομο που θα συναινέσει γι’ αυτούς κι ότι ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει μόνος του τη θεραπεία μόνο αν ο ενδιαφερόμενος έχει ρωτηθεί και έχει αρνηθεί να ορίσει κάποιο άλλο άτομο (φίλο, συγγενή, άλλο πρόσωπο);

• Γνωρίζετε ότι οι νοσηλευόμενοι έχουν το δικαίωμα πρόσβασης στον ιατρικό τους φάκελο (νόμος 1599/86);

• Γνωρίζετε ότι οι νοσηλευόμενοι μπορούν μετά από έγγραφη αίτηση να αποκτήσουν αντίγραφο του ιατρικού τους αρχείου;

• Γνωρίζετε ότι η άρνηση της γνωστοποίησης του ιατρικού αρχείου των νοσηλευόμενων στους ίδιους πρέπει να είναι αιτιολογημένη και να τους γνωστοποιηθεί εγγράφως σε ένα μήνα από την υποβολή της αίτησης;

• Γνωρίζετε πως η παραβίαση του ιατρικού απορρήτου αποτελεί ποινικό (αρ. 371 π.κ.), αστικό και πειθαρχικό αδίκημα και οι νοσηλευόμενοι μπορούν να απευθυνθούν 1) στο δικαστήριο, 2) στις υπηρεσίες του νοσοκομείου και 3) στον ιατρικό σύλλογο, αν η παραβίαση γίνει από γιατρό (αρ. 18 κανονισμού ιατρικής δεοντολογίας);


• Γνωρίζετε ότι για την επίσημη διατύπωση των παραπόνων των νοσηλευόμενων όσον αφορά στην καταπάτηση των δικαιωμάτων τους μπορούν να απευθυνθούν στο Γραφείο Επικοινωνίας με τον Πολίτη, στον Πρόεδρο του Δ.Σ. του νοσοκομείου και στην Αυτοτελή Υπηρεσία Προστασίας Δικαιωμάτων Ασθενών (η οποία υπάγεται στην Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας) ή να συμβουλευτούν το δικηγόρο τους;

• Γνωρίζετε ότι μετά την εισαγωγή των νοσηλευόμενων στο νοσοκομείο, σε περίπτωση ακούσιας νοσηλείας έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν ένδικο μέσο για την ακύρωση της απόφασης για ακούσια νοσηλεία, καταφεύγοντας το πρώτο δεκαήμερο στο Πολυμελές Πρωτοδικείο με δικηγόρο και με τεχνικό σύμβουλο της επιλογής τους;

• Γνωρίζετε ότι σε περίπτωση εκούσιας εισαγωγής των νοσηλευόμενων το εξιτήριο πρέπει να αποφασίζεται από κοινού, από τη θεραπευτική ομάδα και τους ίδιους και πως, αν αποφασίσουν να διακόψουν τη νοσηλεία τους, παρά την αντίθετη γνώμη των θεραπευτών, μπορούν να πάρουν εξιτήριο υπογράφοντας ανάλογη δήλωση;

• Γνωρίζετε ότι η ακούσια νοσηλεία συνήθως δεν μπορεί να υπερβεί τους 6 μήνες, ενώ στους 3 μήνες πρέπει ο Διευθυντής κι ακόμα ένας ψυχίατρος του τμήματος να υποβάλουν έκθεση για την κατάσταση υγείας του νοσηλευόμενου στον εισαγγελέα;

• Γνωρίζετε ότι σε σπάνιες εξαιρέσεις που χρειάζεται νοσηλεία πάνω από 6 μήνες είναι δυνατόν να γίνει μόνο με σύμφωνη γνώμη επιτροπής τριών ψυχιάτρων (ο θεράπων και δύο που ορίζει ο εισαγγελέας);

Ωστόσο τα νομικά κατοχυρωμένα αυτά δικαιώματα καταπατούνται μέσω ενός κοινωνικού ρατσισμού, που υποστηρίζεται από τα ιατρικά αξιώματα και την αυθεντία του ιατρικού επαγγέλματος, που κυριαρχεί στο χώρο της υγείας, και τρέφει μέσα από τις ιδέες του απρόβλεπτου, του ανίατου και του ανίκανου την κοινωνική φοβία και την αντίδραση της απομόνωσης και του στιγματισμού του «τρελού».

Εμείς βλέπουμε ως βασικό κοινωνικό μας καθήκον την ενημέρωση των πολιτών για τα περιθώρια αντίδρασης και προστασίας που δίνει η νομοθεσία και τη συγκρότηση πυρήνων υποστήριξης ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη για την εφαρμογή της.
Μεσοπρόθεσμα: την δημιουργία θεσμοποιημένων ή μη, εναλλακτικών πρακτικών (π.χ. ομάδες υποστήριξης κρίσης στο σπίτι).
Τη δημιουργία υποδομών για την υποστήριξη ανθρώπων σε φάσεις κρίσεις, ώστε να μη χρειαστεί να ‘ρθουν σε επαφή με τον ψυχιατρικό εγκλεισμό
Προώθηση μιας εναλλακτικής φιλοσοφίας γύρω από την τρέλα, βασισμένης κυρίως στις θέσεις των ανθρώπων που την έχουν οι ίδιοι ζήσει και ξέρουν περί τίνος πρόκειται.
Τη συμβολή μας σε μια κοινωνία αμοιβαίας αποδοχής και συμπληρωματικότητας με στόχο την ανθρώπινη ευημερία στα πλαίσια ενός ευημερούντος και αρμονικού σύμπαντος.

Η ΡΑΤΣΑ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΕΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αλλά «τρελά», ξεχωριστά, ασυνήθιστα βιώματα, δυνάμει βιούμενα από όλους μας. Η κοινωνική και εσωτερική στον καθένα μας περιθωριοποίηση του θεωρούμενου «τρελού» ισοδυναμεί με περιθωριοποίηση και τιμωρία κομματιών του εαυτού μας, αποσιώπηση και βιασμός βασικών πλευρών μας, παραμόρφωση αυτών των πτυχών της ύπαρξής μας που είναι οι πιο ευαίσθητες, οι πιο ευάλωτες, οι πιο ασυμβίβαστες και γι’ αυτό οι πιο δυναμικές στη διεκδίκηση της υγείας και της χαράς μας, προσωπικά και κοινωνικά. Όταν αγωνιζόμαστε ο ένας για τον άλλον, για τους εαυτούς μας αγωνιζόμαστε, γι’ αυτό που όλοι μοιραζόμαστε συμμετέχοντας στην ανθρώπινη φύση.

Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα Ι

1^ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΤΟΥ

«ΔΙΚΤΥΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ Ή ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ ΤΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ»

Εισηγητής: Πέτερ Λέμαν

28 και 29 Μαρτίου 2009, Θεσσαλονίκη

Στις 28 και 29 Μαρτίου 2009 έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη το πρώτο εκπαιδευτικό σεμινάριο του «Δικτύου υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να μειώσουν τα ψυχοφάρμακα», με εισηγητή τον Πέτερ Λέμαν, μέλος του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Δικτύου (Πρώην) Χρηστών και Επιζησάντων της Ψυχιατρικής ( ENUSP) και συγγραφέα του βιβλίου «Βγαίνοντας από τα Ψυχοφάρμακα» (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νησίδες, Θεσ/νίκη, 2008).
Το σεμινάριο, που τελέστηκε στην έδρα του Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας (Α. Γ. Παπανδρέου 74, Καλαμαριά, Θεσσαλονίκη) παρακολούθησαν περίπου 30 άτομα, από Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κρήτη και Κέρκυρα, επαγγελματίες υγείας, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία και μέλη του Συλλόγου Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία (γονείς ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία).
Στα πλαίσια του διημέρου αναλύθηκαν οι ενέργειες και παρενέργειες των επιμέρους κατηγοριών ψυχοφαρμάκων, οι κίνδυνοι από μια ξαφνική διακοπή, πιθανές μέθοδοι μείωσης με αντισταθμιστική βοήθεια των ενδιαφερομένων και εναλλακτικές προς τα ψυχοφάρμακα μέθοδοι αντιμετώπισης των κρίσεων. Μεγάλη έκταση πήρε στο σεμινάριο η συζήτηση σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους μπορεί το «Δίκτυο Υποστήριξης», που μόλις συστάθηκε, να υποστηρίξει ενδιαφερόμενα πρόσωπα σ’ αυτήν τους την προσπάθεια. Επανειλημμένως τονίστηκε ότι το Δίκτυο δεν έχει πρόθεση, στόχο, ούτε αρμοδιότητα να παρακινήσει κάποιον σ’ αυτή τη διαδικασία, αλλά όμως να διευκολύνει στην ομαλοποίησή της, όταν κάποιος έχει ήδη αποφασίσει και αρχίσει τη διακοπή.

Τα μέλη του Σεμιναρίου ήρθαν σε συμφωνία για επιμέρους ενέργειες και επί τόπου δράσεις στους τόπους κατοικίας τους και επιτεύχθηκε μια επί της ουσίας δικτύωση των έξι οργανώσεων που με μέλη τους συμμετείχαν στο σεμινάριο.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να απευθύνεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Παρατηρητηρίου ή στο τηλ. 6949500133.

Ζητούνται πρόσωπα με εμπειρία στην επιτυχημένη διακοπή ψυχοφαρμάκων

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΕ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
στην επιτυχημένη διακοπή ψυχοφαρμάκων…

άνθρωποι που έχοντας οι ίδιοι κάνει χρήση ψυχοφαρμάκων, μπόρεσαν να τα διακόψουν σε διάρκεια, χωρίς να οδηγηθούν και πάλι στην αίθουσα αναμονής του ψυχιάτρου τους ή σε μια επόμενη ψυχιατρική εισαγωγή και νοσηλεία
άνθρωποι, που χωρίς τη χρήση ψυχοφαρμάκων μπορούν να ζουν μια φυσιολογική και ικανοποιητική για τους ίδιους ζωή, ενώ είχαν βιώσει στο παρελθόν ή βιώνουν και στο παρόν τους ψυχικές κρίσεις ή κρίσεις ζωής, που τους έχουν οδηγήσει σε ψυχιατρικές διαγνώσεις.
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ που να μας δείξουν πώς μπόρεσαν να το ζήσουν αυτό με επιτυχία.


Παρακαλούμε απευθυνθείτε στην ηλ. διεύθυνση:paratiritiriopsy@yahoo.com
για το «Δίκτυο υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να διακόψουν τα ψυχοφάρμακα» ή στο τηλ. 6949500133

Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας:κεντρική τοποθέτηση Παρατηρητηρίου στην εκδήλωση 23 και 24. Μαίου 2008

“…Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας,
συμμετέχοντας στην αλλαγή της φιλοσοφίας για τον ψυχικό πόνο
και τη συνάντηση μαζί του…”

Κεντρική τοποθέτηση Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας
στην εκδήλωση 23 και 24 Μαίου 2008 στη Θεσσαλονίκη

Ο νόμος στις λεγόμενες δημοκρατικά δομημένες κοινωνίες, στις εμπνευσμένες – τουλάχιστον θεωρητικά – από τις αρχές του διαφωτισμού και του ανθρωπισμού, επιτρέπει στους πολίτες να επιλέγουν ανάμεσα από μια σειρά εκδοχών στη σχέση τους με την κοινωνία. Υπάρχει τυπικά ελευθερία επιλογών στο πού θα μείνει κανείς, πού θα εργαστεί, ποιον θα ψηφίσει, με ποιους θα σχετιστεί, με ποιους θα διακόψει τις σχέσεις του, σε ποιον θα απευθυνθεί για κάλυψη των αναγκών του, για πόσο, ποιους στη συνέχεια θα απορρίψει για στραφεί αλλού. Τυπικά, είπα. Γιατί επί της ουσίας αυτά καταστρατηγούνται από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών περιορισμών, που ποικίλουν από κοινωνία σε κοινωνία και από πλαίσιο σε πλαίσιο και κάνουν συχνά το νόμο νεκρό γράμμα. Στο χώρο της υγείας το φαινόμενο αυτό έχει μια παρόμοια μορφή. Ο νόμος ορίζει την απόλυτη ελευθερία επιλογών στον ενδιαφερόμενο πολίτη, που γίνεται χρήστης υπηρεσιών υγείας, απαιτεί την πληροφορημένη συναίνεσή του σε κάθε βήμα που τον αφορά και του δίνει το δικαίωμα στη συνδιαμόρφωση στη διαχείριση των προβλημάτων υγείας του. Ταυτόχρονα απαιτεί από τα πρόσωπα παροχής βοήθειας να ενημερώνουν εξονυχιστικά τους ενδιαφερόμενους στους τομείς ευθύνης τους και να λαμβάνουν απολύτως υπόψιν τους την επιθυμία και την συναίνεση ή απόρριψη τους στις ενδεχόμενες προτάσεις χειρισμών τους. Αυτό συχνά επίσης καταστρατηγείται από κοινωνικούς περιορισμούς που έχουν σχέση με την ελλιπή γνώση και ενημέρωση, με ένα κυρίαρχο κοινωνικό κλίμα που δεν έχει ενσωματώσει την ιδέα της αρμοδιότητας του καθενός πάνω στη ζωή του και επαναλαμβάνει εξουσιαστικά μοτίβα από ειδικούς όλων των ειδικοτήτων προς τους χρήζοντες βοήθεια, μοτίβα που βεβαίως υποστηρίζονται κυρίως – συνειδητά ή αυτοματοποιημένα - από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους και την άγνοιά τους.
Στο χώρο της ψυχικής υγείας το κλιμακούμενο αυτό κοινωνικό φαινόμενο, της τύποις ελευθερίας επιλογών, το καταστρατηγημένο στην πράξη από μια άγρια πραγματικότητα καλλιεργούμενης αναγκαιότητας, βρίσκει την πιο ακραία και έκδηλη έκφανσή του. Η άγνοια των νομικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του πολίτη σ’ αυτό το πεδίο φτάνει στην πιο σκανδαλώδη της μορφή, ακόμα και από τους ίδιους τους ειδικούς ψυχικής υγείας. Ποιοι γνωρίζουν σήμερα ότι ο ψυχιατρικός ασθενής έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τις προτεινόμενες από την ψυχιατρική μορφές θεραπείας και ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να το σεβαστούν; Ότι ο ψυχίατρος οφείλει να τον ενημερώνει κατά την εισαγωγή του στο ψυχιατρείο για τα δικαιώματά του, για τις παρενέργειες των φαρμάκων, των ηλεκτροσόκ, για εναλλακτικές προς αυτές εκδοχές ώστε να αντιμετωπίσει με άλλες μεθόδους την ψυχική του κρίση; Ποιοι από τους εφημερεύοντες ψυχιάτρους που εκτελούν τις αναγκαστικές ή μη εισαγωγές και νοσηλείες γνωρίζουν τα δικαιώματα που δίνει ο νόμος στον ψυχικά πάσχοντα και την υποχρέωσή τους να του τα κάνουν γνωστά; Ποιος ξέρει ότι ο κάθε ψυχιατρικός ασθενής μπορεί και πρέπει να ορίζει κατά την εισαγωγή του πρόσωπο εμπιστοσύνης, που θα παίρνει γι’ αυτόν αποφάσεις σχετικές με τη νοσηλεία του, σε περίπτωση που ο ίδιος κριθεί ότι δεν δύναται να το κάνει – πρόσωπο εμπιστοσύνης, που δεν είναι αυτομάτως οι γονείς και ο σύζυγός του και βέβαια όχι ο γιατρός του; Ποιος συνειδητοποιεί στην καθημερινότητα ότι η αναγκαστική φαρμακοθεραπεία, η φυσική καθήλωση, η στέρηση εξόδων, χωρίς τους παραπάνω όρους της συναίνεσης του ενδιαφερόμενου ή του προσώπου εμπιστοσύνης του, αποτελούν παράβαση νόμου του ελληνικού δικαίου; Μοιάζει σαν, από τη στιγμή του χαρακτηρισμού του ως ψυχικά πάσχοντα, να αφαιρούνται από το πρόσωπο όλες αυτές οι ποιότητες ως πολίτη, που του αναγνωρίζει ο νόμος και η φιλοσοφία του, κι αυτό παράνομα, αλλά σθεναρά υποστηριζόμενο από μια κοινωνική και ψευδοεπιστημονική κοινή γνώμη, που κάνει ακόμα και τη συζήτηση πάνω σ’ αυτά να μοιάζει άνευ νοήματος.
Αυτή η πραγματικότητα στηρίζεται σε μια σειρά παραδοχών-κατασκευών της επίσημης ψυχιατρικής, οι οποίες διέπουν το σύμπαν του συστήματος ψυχικής υγείας και τις περισσότερες φορές τον ίδιο τον νου των λειτουργών του.
Η απουσία εναισθησίας, όπως την ονομάζει η κλασική ψυχιατρική, η ανικανότητα δηλαδή του αναφερόμενου ως ψυχικά πάσχοντα να ξέρει τι του συμβαίνει
Το αυτονόητο της νόσου, ότι δηλαδή η ψυχική κρίση που αντιμετωπίζει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, αποτελεί νοσολογική οντότητα με βιολογικό και κληρονομικό υπόβαθρο
Το αυτονόητο του ανίατου, σε περιπτώσεις θεωρούμενων σοβαρών κλινικών εικόνων, όπως οι λεγόμενες ψυχώσεις ή οι ενδογενείς καταθλίψεις, η ιδέα δηλαδή ότι μια φορά τρελός, για πάντα τρελός, γι’ αυτό και πρέπει παραμείνεις μονίμως στα δίχτυα ενός συστήματος φροντίδας με προεξάρχοντα χαρακτηριστικά τον έλεγχο πάνω στη ζωή σου από τα πρόσωπα φροντίδας και την ισόβια λήψη ψυχοφαρμάκων.
Το αυτονόητο του απρόβλεπτου στη συμπεριφορά και η εξ αυτού συναγόμενη επικινδυνότητα, η ιδέα δηλαδή ότι η συμπεριφορά του ενδιαφερόμενου προσώπου – κατεξαίρεσιν στη ζωή- δεν είναι αποτέλεσμα αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον του κι εμάς, αλλά προϊόν μια νοσηρής προσωπικότητας και μιας ανεξήγητης νόσου – και άρα επικίνδυνο.
Σήμερα, σε μια εποχή που το παραπάνω μοντέλο έχει συσσωρεύσει μέσα στον έναν αιώνα ζωής του εκατομμύρια κατεστραμμένων ζωών και αδιεξόδων, και δεν έχει κινηθεί ιδιαίτερα παραγωγικά ως προς το στόχο της βοήθειας και της ίασης, εμείς θέλουμε να ρίξουμε στη συνάντησή μας φως σε άλλα σημεία, που μας φαίνονται πιο γόνιμα και πιο ελπιδοφόρα σε έναν χώρο που δε θέλει να είναι μόνο χώρος απελπισίας και καταστροφών. Θέλουμε να εκπροσωπήσουμε το λόγο, που υποστηρίζει ότι αν κάποιος ξέρει πώς νιώθει, τι του συμβαίνει και τι χρειάζεται είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που βιώνει τον πόνο και την σύγχυση, που τον οδηγεί στην κρίση ζωής του. Πως αρκεί να τον ακούσει κανείς και να συμπορευτεί στις ευθείες ή έμμεσες κλήσεις και οδηγίες που μας δίνει, ακόμα και τη στιγμή του οξύτερου πόνου του. Πως τίποτα δεν είναι άνευ νοήματος και εκτός πλαισίου στο οποίο εμφανίζεται και έτσι είναι αποτέλεσμα αλληλεπιδράσεων με μας τους ίδιους, που τρομάζουμε όταν το βλέπουμε μπροστά μας, γιατί δεν έχουμε παρακολουθήσει το τι έχουμε ήδη κάνει εμείς γι αυτό. Θέλουμε να ρίξουμε φως στο λόγο που υποστηρίζει ότι όσο πιο ενήμερος είναι κανείς για τις εναλλακτικές, τόσο γρηγορότερα βρίσκει τον τρόπο να μας κάνει κατανοητά τα αιτήματά του, πριν συσκοτιστούν από το φόβο και την αίσθηση του αδιεξόδου. Ότι σε μια ανοιχτή παλέ τ τα εκδοχών, η τελική απόφαση του άμεσα ενδιαφερόμενου είναι και η κοντύτερη στη λύση για ολόκληρο το σύστημα, που τον πλαισιώνει, αρκεί να μπορεί κανείς να την διαβάσει έτσι.
Ότι για όλ’ αυτά, αν έχουμε κάτι να κάνουμε, αυτό είναι να υποστηρίξουμε τον κάθε πολίτη που φτάνει σε ψυχική κρίση και ζητά βοήθεια, να ακουστεί ο δικός του λόγος και να συμμετέχουμε αλληλέγγυα στην προστασία του από τις φαυλότητες ενός ψυχιατρικού και κοινωνικού συστήματος, που λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας, συμμετέχοντας στην αλλαγή της φιλοσοφίας για τον ψυχικό πόνο και τη συνάντηση μαζί του.
Η ψυχιατρική διαθήκη είναι ένα μέσο προς αυτόν τον στόχο, συγκροτημένο σε θεσμική πρόταση από το παγκόσμιο κίνημα των πρώην χρηστών και επιζησάντων της ψυχιατρικής, ιδρυτικό μέλος του οποίου είναι ο καλεσμένος μας Πέτερ Λέμαν, και μέλος του οποίου είναι στην Ελλάδα ο άλλος συνομιλητής μας σήμερα κος Λεονάρδος Σκόρδος από την ομάδα «Αυτοεκπροσώπηση» από Αθήνα. Η συζήτηση που ελπίζουμε να κινηθεί γύρω απ’ αυτήν σήμερα θέλουμε να συμμετέχει σε μια διαδικασία αλλαγής στον τρόπο που βλέπουμε τα ψυχιατρικά αυτονόητα που περιέγραψα προηγουμένως και προγραμματίζουν την άμεση διακοπή της επικοινωνίας με τον άνθρωπο σε πόνο και την παρεπόμενη αποτυχία του συστήματος να τον βοηθήσει. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ακόμα και στον πόνο μου εξακολουθώ να είμαι πολίτης με δικαιώματα, γνώστης των αναγκών μου και σε πλήρη θέση να διαπραγματεύομαι τη ζωή μου. Όσο αυτό δε γίνεται αυθόρμητα σεβαστό από την κοινωνία στην οποία ζω και το σύστημα υγείας της, τότε πρέπει να οικοδομηθούν προστατευτικά αναχώματα για μένα και οποιονδήποτε στη θέση μου, μέχρι να αλλάξει η κατανόηση για το τι μου συμβαίνει. Το Παρατηρητήριο για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας θέλει να είναι ένα τμήμα αυτού του αναχώματος και να συμβάλλει παράλληλα σ’ αυτήν την αλλαγή οπτικής γωνίας. Η συνάντησή μας ως αύριο το απόγευμα ελπίζουμε να μας φέρει κοντύτερα στο στόχο μας.
Εκ μέρους των μελών του παρατηρητηρίου σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και τη συμμετοχή σας.

Εκδήλωση 23 και 24 Μαΐου

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία την Παρασκευή 23 και το Σαββάτο 24 Μαΐου η εκδήλωση του Παρατηρητηρίου για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας με τίτλο : ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ. Παράλληλα αποφασίστηκε η συγκρότηση πανελλαδικού δικτύου υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να σταματήσουν τα ψυχοφάρμακα

Ζητούνται γιατροί

Ζητούνται γιατροί και άλλοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, που να θέλουν να υποστηρίξουν ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία στην σταδιακή απεξάρτησή τους από χημικά ψυχοφάρμακα και την απόκτηση ή διατήρηση της ψυχικής τους υγείας χωρίς χημικά μέσα.

Η πρόσκληση αυτή δεν αποτελεί παρότρυνση προς κάποια πρόσωπα να σταματήσουν τη χρήση ψυχοφαρμάκων, αλλά αποσκοπεί στη διευκόλυνση αυτών που έχουν ήδη αποφασίσει να το κάνουν, ώστε να το επιτύχουν μειώνοντας κατά το δυνατόν τους κινδύνους που απειλούν την υγεία τους από μια ξαφνική και χωρίς πληροφόρηση διακοπή.

Είναι ευρέως γνωστό ότι περίπου το 50% των χαρακτηρισμένων ως ψυχικά αρρώστων σταματούν περιστασιακά ή οριστικά μόνοι τους τα ψυχοφάρμακα. Σύμφωνα με τον Νόμο 2071/92, άρθρο 47, κεφ. Δ΄, αυτό έχουν το δικαίωμα να το κάνουν, όπως και το να επιλέγουν ελεύθερα τις μορφές θεραπείας που θα επιτρέψουν να εφαρμοστούν πάνω τους σε περιπτώσεις ψυχικών κρίσεων. Είναι επίσης γνωστό ότι υπάρχουν παγκόσμια θεσμοποιημένες εναλλακτικές προτάσεις για ξεπέρασμα ψυχικών κρίσεων χωρίς ψυχοφάρμακα ή με χρήση τους αποκλειστικά και μόνο με πληροφορημένη συναίνεση των ενδιαφερομένων. Λόγω της γενικευμένης αρνητικής στάσης της κοινής γνώμης στην εκδοχή αυτή, επεξεργασίας ψυχικών κρίσεων χωρίς ψυχοφάρμακα, οι άνθρωποι που επιθυμούν να τα σταματήσουν και οι οικογένειές τους αναγκάζονται να βρεθούν εκτεθειμένοι σε σοβαρούς κινδύνους της ψυχικής και σωματικής τους υγείας, όταν αυτό το κάνουν απληροφόρητοι και χωρίς στήριξη.

ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, προσκαλεί ψυχιάτρους και άλλους γιατρούς, καθώς και άλλους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, οι οποίοι ενδιαφέρονται να υποστηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους στον αγώνα και το δικαίωμά τους για μια μη φαρμακευτική διαπραγμάτευση του ψυχικού τους πόνου, να επικοινωνήσουν με το Παρατηρητήριο, για να δηλώσουν τη διαθεσιμότητά τους, να ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες, να συζητήσουν μαζί μας, και να συνδιαμορφώσουμε κριτικά και συλλογικά τη δημιουργία ενός δικτύου υποστήριξης προς άμεσα ενδιαφερομένους με αυτό το αίτημα, καθώς και προς τις οικογένειές τους, σε διάφορα μέρη της χώρας.
To Παρατηρητήριο βρίσκεται σε διασύνδεση με αντίστοιχες πρωτοβουλίες στην Ευρώπη και υπάρχει η δυνατότητα και η πρόθεση άμεσης ανταλλαγής εμπειριών και εκπαίδευσης της ομάδας που θα δημιουργηθεί από έμπειρους συναδέλφους άλλων χωρών.