ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΕ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
στην επιτυχημένη διακοπή ψυχοφαρμάκων…
άνθρωποι που έχοντας οι ίδιοι κάνει χρήση ψυχοφαρμάκων, μπόρεσαν να τα διακόψουν σε διάρκεια, χωρίς να οδηγηθούν και πάλι στην αίθουσα αναμονής του ψυχιάτρου τους ή σε μια επόμενη ψυχιατρική εισαγωγή και νοσηλεία
άνθρωποι, που χωρίς τη χρήση ψυχοφαρμάκων μπορούν να ζουν μια φυσιολογική και ικανοποιητική για τους ίδιους ζωή, ενώ είχαν βιώσει στο παρελθόν ή βιώνουν και στο παρόν τους ψυχικές κρίσεις ή κρίσεις ζωής, που τους έχουν οδηγήσει σε ψυχιατρικές διαγνώσεις.
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ που να μας δείξουν πώς μπόρεσαν να το ζήσουν αυτό με επιτυχία.
Παρακαλούμε απευθυνθείτε στην ηλ. διεύθυνση:paratiritiriopsy@yahoo.com
για το «Δίκτυο υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να διακόψουν τα ψυχοφάρμακα» ή στο τηλ. 6949500133
Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008
Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας:κεντρική τοποθέτηση Παρατηρητηρίου στην εκδήλωση 23 και 24. Μαίου 2008
“…Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας,
συμμετέχοντας στην αλλαγή της φιλοσοφίας για τον ψυχικό πόνο
και τη συνάντηση μαζί του…”
Κεντρική τοποθέτηση Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας
στην εκδήλωση 23 και 24 Μαίου 2008 στη Θεσσαλονίκη
Ο νόμος στις λεγόμενες δημοκρατικά δομημένες κοινωνίες, στις εμπνευσμένες – τουλάχιστον θεωρητικά – από τις αρχές του διαφωτισμού και του ανθρωπισμού, επιτρέπει στους πολίτες να επιλέγουν ανάμεσα από μια σειρά εκδοχών στη σχέση τους με την κοινωνία. Υπάρχει τυπικά ελευθερία επιλογών στο πού θα μείνει κανείς, πού θα εργαστεί, ποιον θα ψηφίσει, με ποιους θα σχετιστεί, με ποιους θα διακόψει τις σχέσεις του, σε ποιον θα απευθυνθεί για κάλυψη των αναγκών του, για πόσο, ποιους στη συνέχεια θα απορρίψει για στραφεί αλλού. Τυπικά, είπα. Γιατί επί της ουσίας αυτά καταστρατηγούνται από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών περιορισμών, που ποικίλουν από κοινωνία σε κοινωνία και από πλαίσιο σε πλαίσιο και κάνουν συχνά το νόμο νεκρό γράμμα. Στο χώρο της υγείας το φαινόμενο αυτό έχει μια παρόμοια μορφή. Ο νόμος ορίζει την απόλυτη ελευθερία επιλογών στον ενδιαφερόμενο πολίτη, που γίνεται χρήστης υπηρεσιών υγείας, απαιτεί την πληροφορημένη συναίνεσή του σε κάθε βήμα που τον αφορά και του δίνει το δικαίωμα στη συνδιαμόρφωση στη διαχείριση των προβλημάτων υγείας του. Ταυτόχρονα απαιτεί από τα πρόσωπα παροχής βοήθειας να ενημερώνουν εξονυχιστικά τους ενδιαφερόμενους στους τομείς ευθύνης τους και να λαμβάνουν απολύτως υπόψιν τους την επιθυμία και την συναίνεση ή απόρριψη τους στις ενδεχόμενες προτάσεις χειρισμών τους. Αυτό συχνά επίσης καταστρατηγείται από κοινωνικούς περιορισμούς που έχουν σχέση με την ελλιπή γνώση και ενημέρωση, με ένα κυρίαρχο κοινωνικό κλίμα που δεν έχει ενσωματώσει την ιδέα της αρμοδιότητας του καθενός πάνω στη ζωή του και επαναλαμβάνει εξουσιαστικά μοτίβα από ειδικούς όλων των ειδικοτήτων προς τους χρήζοντες βοήθεια, μοτίβα που βεβαίως υποστηρίζονται κυρίως – συνειδητά ή αυτοματοποιημένα - από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους και την άγνοιά τους.
Στο χώρο της ψυχικής υγείας το κλιμακούμενο αυτό κοινωνικό φαινόμενο, της τύποις ελευθερίας επιλογών, το καταστρατηγημένο στην πράξη από μια άγρια πραγματικότητα καλλιεργούμενης αναγκαιότητας, βρίσκει την πιο ακραία και έκδηλη έκφανσή του. Η άγνοια των νομικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του πολίτη σ’ αυτό το πεδίο φτάνει στην πιο σκανδαλώδη της μορφή, ακόμα και από τους ίδιους τους ειδικούς ψυχικής υγείας. Ποιοι γνωρίζουν σήμερα ότι ο ψυχιατρικός ασθενής έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τις προτεινόμενες από την ψυχιατρική μορφές θεραπείας και ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να το σεβαστούν; Ότι ο ψυχίατρος οφείλει να τον ενημερώνει κατά την εισαγωγή του στο ψυχιατρείο για τα δικαιώματά του, για τις παρενέργειες των φαρμάκων, των ηλεκτροσόκ, για εναλλακτικές προς αυτές εκδοχές ώστε να αντιμετωπίσει με άλλες μεθόδους την ψυχική του κρίση; Ποιοι από τους εφημερεύοντες ψυχιάτρους που εκτελούν τις αναγκαστικές ή μη εισαγωγές και νοσηλείες γνωρίζουν τα δικαιώματα που δίνει ο νόμος στον ψυχικά πάσχοντα και την υποχρέωσή τους να του τα κάνουν γνωστά; Ποιος ξέρει ότι ο κάθε ψυχιατρικός ασθενής μπορεί και πρέπει να ορίζει κατά την εισαγωγή του πρόσωπο εμπιστοσύνης, που θα παίρνει γι’ αυτόν αποφάσεις σχετικές με τη νοσηλεία του, σε περίπτωση που ο ίδιος κριθεί ότι δεν δύναται να το κάνει – πρόσωπο εμπιστοσύνης, που δεν είναι αυτομάτως οι γονείς και ο σύζυγός του και βέβαια όχι ο γιατρός του; Ποιος συνειδητοποιεί στην καθημερινότητα ότι η αναγκαστική φαρμακοθεραπεία, η φυσική καθήλωση, η στέρηση εξόδων, χωρίς τους παραπάνω όρους της συναίνεσης του ενδιαφερόμενου ή του προσώπου εμπιστοσύνης του, αποτελούν παράβαση νόμου του ελληνικού δικαίου; Μοιάζει σαν, από τη στιγμή του χαρακτηρισμού του ως ψυχικά πάσχοντα, να αφαιρούνται από το πρόσωπο όλες αυτές οι ποιότητες ως πολίτη, που του αναγνωρίζει ο νόμος και η φιλοσοφία του, κι αυτό παράνομα, αλλά σθεναρά υποστηριζόμενο από μια κοινωνική και ψευδοεπιστημονική κοινή γνώμη, που κάνει ακόμα και τη συζήτηση πάνω σ’ αυτά να μοιάζει άνευ νοήματος.
Αυτή η πραγματικότητα στηρίζεται σε μια σειρά παραδοχών-κατασκευών της επίσημης ψυχιατρικής, οι οποίες διέπουν το σύμπαν του συστήματος ψυχικής υγείας και τις περισσότερες φορές τον ίδιο τον νου των λειτουργών του.
Η απουσία εναισθησίας, όπως την ονομάζει η κλασική ψυχιατρική, η ανικανότητα δηλαδή του αναφερόμενου ως ψυχικά πάσχοντα να ξέρει τι του συμβαίνει
Το αυτονόητο της νόσου, ότι δηλαδή η ψυχική κρίση που αντιμετωπίζει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, αποτελεί νοσολογική οντότητα με βιολογικό και κληρονομικό υπόβαθρο
Το αυτονόητο του ανίατου, σε περιπτώσεις θεωρούμενων σοβαρών κλινικών εικόνων, όπως οι λεγόμενες ψυχώσεις ή οι ενδογενείς καταθλίψεις, η ιδέα δηλαδή ότι μια φορά τρελός, για πάντα τρελός, γι’ αυτό και πρέπει παραμείνεις μονίμως στα δίχτυα ενός συστήματος φροντίδας με προεξάρχοντα χαρακτηριστικά τον έλεγχο πάνω στη ζωή σου από τα πρόσωπα φροντίδας και την ισόβια λήψη ψυχοφαρμάκων.
Το αυτονόητο του απρόβλεπτου στη συμπεριφορά και η εξ αυτού συναγόμενη επικινδυνότητα, η ιδέα δηλαδή ότι η συμπεριφορά του ενδιαφερόμενου προσώπου – κατεξαίρεσιν στη ζωή- δεν είναι αποτέλεσμα αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον του κι εμάς, αλλά προϊόν μια νοσηρής προσωπικότητας και μιας ανεξήγητης νόσου – και άρα επικίνδυνο.
Σήμερα, σε μια εποχή που το παραπάνω μοντέλο έχει συσσωρεύσει μέσα στον έναν αιώνα ζωής του εκατομμύρια κατεστραμμένων ζωών και αδιεξόδων, και δεν έχει κινηθεί ιδιαίτερα παραγωγικά ως προς το στόχο της βοήθειας και της ίασης, εμείς θέλουμε να ρίξουμε στη συνάντησή μας φως σε άλλα σημεία, που μας φαίνονται πιο γόνιμα και πιο ελπιδοφόρα σε έναν χώρο που δε θέλει να είναι μόνο χώρος απελπισίας και καταστροφών. Θέλουμε να εκπροσωπήσουμε το λόγο, που υποστηρίζει ότι αν κάποιος ξέρει πώς νιώθει, τι του συμβαίνει και τι χρειάζεται είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που βιώνει τον πόνο και την σύγχυση, που τον οδηγεί στην κρίση ζωής του. Πως αρκεί να τον ακούσει κανείς και να συμπορευτεί στις ευθείες ή έμμεσες κλήσεις και οδηγίες που μας δίνει, ακόμα και τη στιγμή του οξύτερου πόνου του. Πως τίποτα δεν είναι άνευ νοήματος και εκτός πλαισίου στο οποίο εμφανίζεται και έτσι είναι αποτέλεσμα αλληλεπιδράσεων με μας τους ίδιους, που τρομάζουμε όταν το βλέπουμε μπροστά μας, γιατί δεν έχουμε παρακολουθήσει το τι έχουμε ήδη κάνει εμείς γι αυτό. Θέλουμε να ρίξουμε φως στο λόγο που υποστηρίζει ότι όσο πιο ενήμερος είναι κανείς για τις εναλλακτικές, τόσο γρηγορότερα βρίσκει τον τρόπο να μας κάνει κατανοητά τα αιτήματά του, πριν συσκοτιστούν από το φόβο και την αίσθηση του αδιεξόδου. Ότι σε μια ανοιχτή παλέ τ τα εκδοχών, η τελική απόφαση του άμεσα ενδιαφερόμενου είναι και η κοντύτερη στη λύση για ολόκληρο το σύστημα, που τον πλαισιώνει, αρκεί να μπορεί κανείς να την διαβάσει έτσι.
Ότι για όλ’ αυτά, αν έχουμε κάτι να κάνουμε, αυτό είναι να υποστηρίξουμε τον κάθε πολίτη που φτάνει σε ψυχική κρίση και ζητά βοήθεια, να ακουστεί ο δικός του λόγος και να συμμετέχουμε αλληλέγγυα στην προστασία του από τις φαυλότητες ενός ψυχιατρικού και κοινωνικού συστήματος, που λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας, συμμετέχοντας στην αλλαγή της φιλοσοφίας για τον ψυχικό πόνο και τη συνάντηση μαζί του.
Η ψυχιατρική διαθήκη είναι ένα μέσο προς αυτόν τον στόχο, συγκροτημένο σε θεσμική πρόταση από το παγκόσμιο κίνημα των πρώην χρηστών και επιζησάντων της ψυχιατρικής, ιδρυτικό μέλος του οποίου είναι ο καλεσμένος μας Πέτερ Λέμαν, και μέλος του οποίου είναι στην Ελλάδα ο άλλος συνομιλητής μας σήμερα κος Λεονάρδος Σκόρδος από την ομάδα «Αυτοεκπροσώπηση» από Αθήνα. Η συζήτηση που ελπίζουμε να κινηθεί γύρω απ’ αυτήν σήμερα θέλουμε να συμμετέχει σε μια διαδικασία αλλαγής στον τρόπο που βλέπουμε τα ψυχιατρικά αυτονόητα που περιέγραψα προηγουμένως και προγραμματίζουν την άμεση διακοπή της επικοινωνίας με τον άνθρωπο σε πόνο και την παρεπόμενη αποτυχία του συστήματος να τον βοηθήσει. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ακόμα και στον πόνο μου εξακολουθώ να είμαι πολίτης με δικαιώματα, γνώστης των αναγκών μου και σε πλήρη θέση να διαπραγματεύομαι τη ζωή μου. Όσο αυτό δε γίνεται αυθόρμητα σεβαστό από την κοινωνία στην οποία ζω και το σύστημα υγείας της, τότε πρέπει να οικοδομηθούν προστατευτικά αναχώματα για μένα και οποιονδήποτε στη θέση μου, μέχρι να αλλάξει η κατανόηση για το τι μου συμβαίνει. Το Παρατηρητήριο για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας θέλει να είναι ένα τμήμα αυτού του αναχώματος και να συμβάλλει παράλληλα σ’ αυτήν την αλλαγή οπτικής γωνίας. Η συνάντησή μας ως αύριο το απόγευμα ελπίζουμε να μας φέρει κοντύτερα στο στόχο μας.
Εκ μέρους των μελών του παρατηρητηρίου σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και τη συμμετοχή σας.
συμμετέχοντας στην αλλαγή της φιλοσοφίας για τον ψυχικό πόνο
και τη συνάντηση μαζί του…”
Κεντρική τοποθέτηση Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο Χώρο της Ψυχικής Υγείας
στην εκδήλωση 23 και 24 Μαίου 2008 στη Θεσσαλονίκη
Ο νόμος στις λεγόμενες δημοκρατικά δομημένες κοινωνίες, στις εμπνευσμένες – τουλάχιστον θεωρητικά – από τις αρχές του διαφωτισμού και του ανθρωπισμού, επιτρέπει στους πολίτες να επιλέγουν ανάμεσα από μια σειρά εκδοχών στη σχέση τους με την κοινωνία. Υπάρχει τυπικά ελευθερία επιλογών στο πού θα μείνει κανείς, πού θα εργαστεί, ποιον θα ψηφίσει, με ποιους θα σχετιστεί, με ποιους θα διακόψει τις σχέσεις του, σε ποιον θα απευθυνθεί για κάλυψη των αναγκών του, για πόσο, ποιους στη συνέχεια θα απορρίψει για στραφεί αλλού. Τυπικά, είπα. Γιατί επί της ουσίας αυτά καταστρατηγούνται από μια σειρά κοινωνικών και πολιτικών περιορισμών, που ποικίλουν από κοινωνία σε κοινωνία και από πλαίσιο σε πλαίσιο και κάνουν συχνά το νόμο νεκρό γράμμα. Στο χώρο της υγείας το φαινόμενο αυτό έχει μια παρόμοια μορφή. Ο νόμος ορίζει την απόλυτη ελευθερία επιλογών στον ενδιαφερόμενο πολίτη, που γίνεται χρήστης υπηρεσιών υγείας, απαιτεί την πληροφορημένη συναίνεσή του σε κάθε βήμα που τον αφορά και του δίνει το δικαίωμα στη συνδιαμόρφωση στη διαχείριση των προβλημάτων υγείας του. Ταυτόχρονα απαιτεί από τα πρόσωπα παροχής βοήθειας να ενημερώνουν εξονυχιστικά τους ενδιαφερόμενους στους τομείς ευθύνης τους και να λαμβάνουν απολύτως υπόψιν τους την επιθυμία και την συναίνεση ή απόρριψη τους στις ενδεχόμενες προτάσεις χειρισμών τους. Αυτό συχνά επίσης καταστρατηγείται από κοινωνικούς περιορισμούς που έχουν σχέση με την ελλιπή γνώση και ενημέρωση, με ένα κυρίαρχο κοινωνικό κλίμα που δεν έχει ενσωματώσει την ιδέα της αρμοδιότητας του καθενός πάνω στη ζωή του και επαναλαμβάνει εξουσιαστικά μοτίβα από ειδικούς όλων των ειδικοτήτων προς τους χρήζοντες βοήθεια, μοτίβα που βεβαίως υποστηρίζονται κυρίως – συνειδητά ή αυτοματοποιημένα - από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους και την άγνοιά τους.
Στο χώρο της ψυχικής υγείας το κλιμακούμενο αυτό κοινωνικό φαινόμενο, της τύποις ελευθερίας επιλογών, το καταστρατηγημένο στην πράξη από μια άγρια πραγματικότητα καλλιεργούμενης αναγκαιότητας, βρίσκει την πιο ακραία και έκδηλη έκφανσή του. Η άγνοια των νομικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του πολίτη σ’ αυτό το πεδίο φτάνει στην πιο σκανδαλώδη της μορφή, ακόμα και από τους ίδιους τους ειδικούς ψυχικής υγείας. Ποιοι γνωρίζουν σήμερα ότι ο ψυχιατρικός ασθενής έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τις προτεινόμενες από την ψυχιατρική μορφές θεραπείας και ότι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να το σεβαστούν; Ότι ο ψυχίατρος οφείλει να τον ενημερώνει κατά την εισαγωγή του στο ψυχιατρείο για τα δικαιώματά του, για τις παρενέργειες των φαρμάκων, των ηλεκτροσόκ, για εναλλακτικές προς αυτές εκδοχές ώστε να αντιμετωπίσει με άλλες μεθόδους την ψυχική του κρίση; Ποιοι από τους εφημερεύοντες ψυχιάτρους που εκτελούν τις αναγκαστικές ή μη εισαγωγές και νοσηλείες γνωρίζουν τα δικαιώματα που δίνει ο νόμος στον ψυχικά πάσχοντα και την υποχρέωσή τους να του τα κάνουν γνωστά; Ποιος ξέρει ότι ο κάθε ψυχιατρικός ασθενής μπορεί και πρέπει να ορίζει κατά την εισαγωγή του πρόσωπο εμπιστοσύνης, που θα παίρνει γι’ αυτόν αποφάσεις σχετικές με τη νοσηλεία του, σε περίπτωση που ο ίδιος κριθεί ότι δεν δύναται να το κάνει – πρόσωπο εμπιστοσύνης, που δεν είναι αυτομάτως οι γονείς και ο σύζυγός του και βέβαια όχι ο γιατρός του; Ποιος συνειδητοποιεί στην καθημερινότητα ότι η αναγκαστική φαρμακοθεραπεία, η φυσική καθήλωση, η στέρηση εξόδων, χωρίς τους παραπάνω όρους της συναίνεσης του ενδιαφερόμενου ή του προσώπου εμπιστοσύνης του, αποτελούν παράβαση νόμου του ελληνικού δικαίου; Μοιάζει σαν, από τη στιγμή του χαρακτηρισμού του ως ψυχικά πάσχοντα, να αφαιρούνται από το πρόσωπο όλες αυτές οι ποιότητες ως πολίτη, που του αναγνωρίζει ο νόμος και η φιλοσοφία του, κι αυτό παράνομα, αλλά σθεναρά υποστηριζόμενο από μια κοινωνική και ψευδοεπιστημονική κοινή γνώμη, που κάνει ακόμα και τη συζήτηση πάνω σ’ αυτά να μοιάζει άνευ νοήματος.
Αυτή η πραγματικότητα στηρίζεται σε μια σειρά παραδοχών-κατασκευών της επίσημης ψυχιατρικής, οι οποίες διέπουν το σύμπαν του συστήματος ψυχικής υγείας και τις περισσότερες φορές τον ίδιο τον νου των λειτουργών του.
Η απουσία εναισθησίας, όπως την ονομάζει η κλασική ψυχιατρική, η ανικανότητα δηλαδή του αναφερόμενου ως ψυχικά πάσχοντα να ξέρει τι του συμβαίνει
Το αυτονόητο της νόσου, ότι δηλαδή η ψυχική κρίση που αντιμετωπίζει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, αποτελεί νοσολογική οντότητα με βιολογικό και κληρονομικό υπόβαθρο
Το αυτονόητο του ανίατου, σε περιπτώσεις θεωρούμενων σοβαρών κλινικών εικόνων, όπως οι λεγόμενες ψυχώσεις ή οι ενδογενείς καταθλίψεις, η ιδέα δηλαδή ότι μια φορά τρελός, για πάντα τρελός, γι’ αυτό και πρέπει παραμείνεις μονίμως στα δίχτυα ενός συστήματος φροντίδας με προεξάρχοντα χαρακτηριστικά τον έλεγχο πάνω στη ζωή σου από τα πρόσωπα φροντίδας και την ισόβια λήψη ψυχοφαρμάκων.
Το αυτονόητο του απρόβλεπτου στη συμπεριφορά και η εξ αυτού συναγόμενη επικινδυνότητα, η ιδέα δηλαδή ότι η συμπεριφορά του ενδιαφερόμενου προσώπου – κατεξαίρεσιν στη ζωή- δεν είναι αποτέλεσμα αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον του κι εμάς, αλλά προϊόν μια νοσηρής προσωπικότητας και μιας ανεξήγητης νόσου – και άρα επικίνδυνο.
Σήμερα, σε μια εποχή που το παραπάνω μοντέλο έχει συσσωρεύσει μέσα στον έναν αιώνα ζωής του εκατομμύρια κατεστραμμένων ζωών και αδιεξόδων, και δεν έχει κινηθεί ιδιαίτερα παραγωγικά ως προς το στόχο της βοήθειας και της ίασης, εμείς θέλουμε να ρίξουμε στη συνάντησή μας φως σε άλλα σημεία, που μας φαίνονται πιο γόνιμα και πιο ελπιδοφόρα σε έναν χώρο που δε θέλει να είναι μόνο χώρος απελπισίας και καταστροφών. Θέλουμε να εκπροσωπήσουμε το λόγο, που υποστηρίζει ότι αν κάποιος ξέρει πώς νιώθει, τι του συμβαίνει και τι χρειάζεται είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που βιώνει τον πόνο και την σύγχυση, που τον οδηγεί στην κρίση ζωής του. Πως αρκεί να τον ακούσει κανείς και να συμπορευτεί στις ευθείες ή έμμεσες κλήσεις και οδηγίες που μας δίνει, ακόμα και τη στιγμή του οξύτερου πόνου του. Πως τίποτα δεν είναι άνευ νοήματος και εκτός πλαισίου στο οποίο εμφανίζεται και έτσι είναι αποτέλεσμα αλληλεπιδράσεων με μας τους ίδιους, που τρομάζουμε όταν το βλέπουμε μπροστά μας, γιατί δεν έχουμε παρακολουθήσει το τι έχουμε ήδη κάνει εμείς γι αυτό. Θέλουμε να ρίξουμε φως στο λόγο που υποστηρίζει ότι όσο πιο ενήμερος είναι κανείς για τις εναλλακτικές, τόσο γρηγορότερα βρίσκει τον τρόπο να μας κάνει κατανοητά τα αιτήματά του, πριν συσκοτιστούν από το φόβο και την αίσθηση του αδιεξόδου. Ότι σε μια ανοιχτή παλέ τ τα εκδοχών, η τελική απόφαση του άμεσα ενδιαφερόμενου είναι και η κοντύτερη στη λύση για ολόκληρο το σύστημα, που τον πλαισιώνει, αρκεί να μπορεί κανείς να την διαβάσει έτσι.
Ότι για όλ’ αυτά, αν έχουμε κάτι να κάνουμε, αυτό είναι να υποστηρίξουμε τον κάθε πολίτη που φτάνει σε ψυχική κρίση και ζητά βοήθεια, να ακουστεί ο δικός του λόγος και να συμμετέχουμε αλληλέγγυα στην προστασία του από τις φαυλότητες ενός ψυχιατρικού και κοινωνικού συστήματος, που λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Να κάνουμε πραγματικότητα την ελευθερία επιλογών στο χώρο της ψυχικής υγείας, συμμετέχοντας στην αλλαγή της φιλοσοφίας για τον ψυχικό πόνο και τη συνάντηση μαζί του.
Η ψυχιατρική διαθήκη είναι ένα μέσο προς αυτόν τον στόχο, συγκροτημένο σε θεσμική πρόταση από το παγκόσμιο κίνημα των πρώην χρηστών και επιζησάντων της ψυχιατρικής, ιδρυτικό μέλος του οποίου είναι ο καλεσμένος μας Πέτερ Λέμαν, και μέλος του οποίου είναι στην Ελλάδα ο άλλος συνομιλητής μας σήμερα κος Λεονάρδος Σκόρδος από την ομάδα «Αυτοεκπροσώπηση» από Αθήνα. Η συζήτηση που ελπίζουμε να κινηθεί γύρω απ’ αυτήν σήμερα θέλουμε να συμμετέχει σε μια διαδικασία αλλαγής στον τρόπο που βλέπουμε τα ψυχιατρικά αυτονόητα που περιέγραψα προηγουμένως και προγραμματίζουν την άμεση διακοπή της επικοινωνίας με τον άνθρωπο σε πόνο και την παρεπόμενη αποτυχία του συστήματος να τον βοηθήσει. Η κεντρική μας θέση είναι ότι ακόμα και στον πόνο μου εξακολουθώ να είμαι πολίτης με δικαιώματα, γνώστης των αναγκών μου και σε πλήρη θέση να διαπραγματεύομαι τη ζωή μου. Όσο αυτό δε γίνεται αυθόρμητα σεβαστό από την κοινωνία στην οποία ζω και το σύστημα υγείας της, τότε πρέπει να οικοδομηθούν προστατευτικά αναχώματα για μένα και οποιονδήποτε στη θέση μου, μέχρι να αλλάξει η κατανόηση για το τι μου συμβαίνει. Το Παρατηρητήριο για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας θέλει να είναι ένα τμήμα αυτού του αναχώματος και να συμβάλλει παράλληλα σ’ αυτήν την αλλαγή οπτικής γωνίας. Η συνάντησή μας ως αύριο το απόγευμα ελπίζουμε να μας φέρει κοντύτερα στο στόχο μας.
Εκ μέρους των μελών του παρατηρητηρίου σας ευχαριστώ για την παρουσία σας και τη συμμετοχή σας.
Τρίτη, 03 Ιουνίου 2008
Εκδήλωση 23 και 24 Μαΐου
Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία την Παρασκευή 23 και το Σαββάτο 24 Μαΐου η εκδήλωση του Παρατηρητηρίου για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας με τίτλο : ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ. Παράλληλα αποφασίστηκε η συγκρότηση πανελλαδικού δικτύου υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να σταματήσουν τα ψυχοφάρμακα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
